SoR Magazine #4 · The Troubles · Songtekstanalyse
Sunday Bloody Sunday
Een snaredrum als marsmuziek, een tekst zonder partij en een zin die Bono bij elk concert herhaalde: dit is geen rebellenlied.
← Vorig verhaal: Het lange einde
Foto: hoesontwerp, zie de bronpagina · afbeelding van Apple Music, getoond als citaat bij de besprekingHet ritme
Het lied begint met een trom. Larry Mullen speelt een snaredrumpatroon dat doet denken aan de maat waarmee een militaire kapel de soldaten in de pas houdt. Daarna komt de gitaar van The Edge, en pas dan de stem. Sunday Bloody Sunday opent het album War van U2, dat op 28 februari 1983 uitkwam. In maart 1983 verscheen het ook als single, eerst in Nederland en West-Duitsland. In Nederland haalde het nummer drie.
The Edge schreef het eerste idee in 1982, toen hij zich somber voelde: het gitaarriff en een eerste schets van de tekst. Bono werkte de woorden daarna uit. Het nummer werd van september tot november 1982 opgenomen in Windmill Lane Studios in Dublin, met producer Steve Lillywhite. Lillywhite wilde dat Mullen met een klik speelde, een metronoom in zijn koptelefoon. Mullen vond dat niets, tot hij Andy Newmark ontmoette, een drummer die op die manier werkte en hem overtuigde. De violist Steve Wickham, een violist uit de buurt, speelde een elektrische viool in op het eind.
Foto: hoesontwerp, zie de bronpagina · afbeelding van Apple Music, getoond als citaat bij de besprekingDe tekst
De verteller begint met ongeloof: hij kan het nieuws van vandaag niet geloven. Dan beschrijft hij wat er op straat ligt, en vraagt hoe lang dit nog moet duren. De tekst noemt geen partij. Een eerdere versie bevatte een regel over de IRA en de UDA, een loyalistische groep, maar die haalde de band eruit. Adam Clayton zei later dat het uitgangspunt zo menselijk en niet sektarisch werd. Het refrein is een klacht, geen aanklacht.
De titel verwijst naar Bloody Sunday in Derry op 30 januari 1972, toen Britse soldaten veertien ongewapende burgerrechtendemonstranten doodden. De band zegt dat de woorden ook een andere Bloody Sunday oproepen, in 1920 in Dublin, maar dat ze over geen van beide specifiek gaan. In het slot zette Bono Pasen, het feest van de overwinning van het leven op de dood, naast die zondag. De band zei later dat ze te weinig ervaring hadden om dat helemaal waar te maken.
Dit is geen rebellenlied.Bono, tijdens concerten in 1982 en 1983 (vrij vertaald)
Geen rebellenlied
Bij het eerste optreden in Belfast in 1982 zei Bono dat het niet om een rebellenlied ging. Bij het zesde optreden herhaalde hij het, in langere vorm, en tijdens de War Tour van 1983 kwam die zin elke avond terug. Het is een duidelijke afbakening: veel Ierse liederen over de strijd zijn juist rebellenliederen, die één kant van het verhaal zingen. U2 koos voor een lied dat geen kant koos.
Foto: Helge Øverås · CC BY-SA 4.0Denver, 1987
Op 8 november 1987 speelde U2 in Denver, in de McNichols Sports Arena. Diezelfde dag ontplofte in Enniskillen de bom bij het oorlogsmonument. Midden in Sunday Bloody Sunday liet hij de muziek even rusten en sprak hij zich uit tegen de bom en tegen het verheerlijken van geweld, vooral door Ierse Amerikanen die de strijd van een afstand steunden. Die versie staat op de film en het album Rattle and Hum. Na de tournee van 1987 zou Bono hebben gezegd dat het lied nooit meer zo kon klinken. Het is meer dan zeshonderd keer live gespeeld, en in 2023 nam hij het opnieuw op voor het album Songs of Surrender.
Sunday Bloody Sunday in de studioversie van War. Luister naar het drumpatroon aan het begin en naar de viool aan het eind.
