Willekeurig artikel Alle artikelen A–Z
2 talen

The Funk Brothers

Uit HitStory, de popencyclopedie van School of Rock · Artiest

The Funk Brothers waren de vaste studiomuzikanten van Motown in Detroit. Van 1959 tot 1972 speelden ze de begeleiding op de meeste opnames van het label. Een vaste ledenlijst bestaat niet, maar tot de kern hoorden pianist en orgelist Earl Van Dyke, bandleider Joe Hunter, bassist James Jamerson, de drummers Benny Benjamin, Richard Allen en Uriel Jones, de gitaristen Robert White, Eddie Willis en Joe Messina en percussionist Jack Ashford. De meesten waren zwarte muzikanten uit Detroit, maar er speelden ook witte muzikanten mee. Volgens Hunter kwam de naam van Benjamin, die na een sessie op de trap van de studio riep: jullie zijn allemaal de Funk Brothers.

Muziek en doorbraak

In de kleine kelderstudio, de Snake Pit, speelden ze op hits als Heat Wave, Baby Love, My Girl, I Heard It Through the Grapevine, Ain't No Mountain High Enough en Papa Was a Rollin' Stone. Hun geluid vormde de basis van de Motown-sound: de springerige, melodieuze baslijnen van Jamerson, een stevige backbeat met tamboerijn en gitaren die kort en strak meespeelden. Ze speelden vaak met jazzervaring, wat de liedjes soepel en levendig maakte. Toch stonden hun namen niet op de hoezen. Pas bij What's Going On van Marvin Gaye in 1971 werden de muzikanten vermeld.

Invloed

In 1972 verhuisde Berry Gordy het label naar Los Angeles. Sommige muzikanten hoorden dat pas via een briefje op de studiodeur. Pas met de documentaire Standing in the Shadows of Motown uit 2002 kregen ze erkenning. Jamerson en Benjamin werden opgenomen in de Rock and Roll Hall of Fame, en de groep kreeg een Grammy voor het hele oeuvre.

Luisteren

Luistertip. Luister naar My Girl van The Temptations. Let vooral op de bas van James Jamerson en de drums onder de zang: die vormen samen het hart van de Motown-sound.

Discografie

Studioalbums

In School of Rock

Genoemd in andere artikelen

Categorieën: ArtiestenMotown