Jess Stacy

Uit HitStory, de popencyclopedie van School of Rock · Artiest

Jess Stacy was een Amerikaanse jazzpianist uit het swingtijdperk. Hij werd in 1904 geboren in Bird's Point, Missouri. Zijn eerste pianolerares speelde piano bij stomme films. Op school speelde hij al in een jazzgroepje, dat in 1921 als Peg Meyer's Melody Kings op rivierboten over de Mississippi toerde. In het begin van de jaren twintig verhuisde hij naar Chicago, waar hij met Paul Mares speelde, de leider van de New Orleans Rhythm Kings, in wat later Chicago-stijl heette. Zijn grootste voorbeelden waren Louis Armstrong en vooral pianist Earl Hines.

Muziek en doorbraak

In 1935 vroeg Benny Goodman hem voor zijn band. Stacy bleef tot 1939 en maakte het beroemde concert in Carnegie Hall in 1938 mee. Tijdens Sing, Sing, Sing (With a Swing) kreeg hij na een duet van Goodman en Gene Krupa onverwacht een solo op de piano. Die ongeplande, lyrische solo kreeg later grote bekendheid. Hij speelde ook met Bix Beiderbecke, Eddie Condon, Bud Freeman, Billie Holiday, Lionel Hampton en Jack Teagarden, en in het orkest van Bob Crosby.

Invloed

In 1950 verhuisde hij naar Los Angeles, waar zijn loopbaan afnam tot werk in clubs. Hij stopte met optreden en werkte onder meer als verkoper en postbode. In de jaren zeventig volgde een korte herleving. Zijn laatste optreden werd in 1981 uitgezonden in Marian McPartland's Piano Jazz. Hij overleed in 1995 en werd een jaar later opgenomen in de Big Band and Jazz Hall of Fame.

Luisteren

Discografie

Studioalbums

• 1977Stacy's Still Swinging
• 1991Stacy Still Swings
• 1995Marian McPartland's Piano Jazz
• 1995Marian McPartland's Piano Jazz with Guest Jess Stacy

In School of Rock

• After Hours: Sessie 1 ReaderAan het eind speelt pianist Jess Stacy onverwacht een rustige, vrije solo, die volgens veel luisteraars het mooiste moment van de avond was.