New Orleans Rhythm Kings

Uit HitStory, de popencyclopedie van School of Rock · Artiest

De New Orleans Rhythm Kings waren een jazzband uit de vroege jaren twintig, gevormd door muzikanten uit New Orleans en Chicago. Het begon met een telegram van drummer Mike Stevens naar Albert Brunies, over betere optredens in Chicago. De trompettist Paul Mares greep de kans, trombonist George Brunies volgde, en in Chicago kwamen daar onder anderen pianist Elmer Schoebel, saxofonist Jack Pettis en klarinettist Leon Roppolo bij. In 1921 kreeg de groep een vaste plek in het Friar's Inn, waar ze zeventien maanden bleef spelen. De naam New Orleans Rhythm Kings had eerst toebehoord aan een groep van de vaudeville-artieste Bee Palmer.

Muziek en doorbraak

In 1922 en 1923 namen ze platen op voor Gennett Records in Richmond, Indiana, eerst nog onder de naam Friar's Society Orchestra. In juli 1923 speelde Jelly Roll Morton mee op een van hun sessies. Uit hun repertoire kwamen jazzstandards als Bugle Call Rag, Milenburg Joys, Farewell Blues en Tin Roof Blues. Op het laatstgenoemde nummer is het popnummer Make Love to Me uit 1954 gebaseerd.

Invloed

De band wilde jazz serieuzer en zorgvuldiger neerzetten dan de populaire Original Dixieland Jazz Band, die zich vooral als vermakelijke noviteit presenteerde. Jonge muzikanten, onder wie cornettist Bix Beiderbecke, kwamen naar het Friar's Inn om te luisteren en soms mee te spelen. Na het Friar's Inn viel de groep uiteen en kwam ze alleen nog bijeen om op te nemen, met Mares en Roppolo als vaste kern. Haar invloed op de jazz van Chicago en op een jongere generatie muzikanten maakt haar tot een belangrijke schakel tussen New Orleans en de jazz van de jaren twintig.

Luisteren

In School of Rock

• After Hours: Sessie 1 ReaderEen witte band uit New Orleans, de New Orleans Rhythm Kings, speelde vanaf 1921 in Friar's Inn in het centrum van Chicago.