2 talen
Steve Stevens
Uit HitStory, de popencyclopedie van School of Rock · Artiest
Steve Stevens, geboren als Steven Bruce Schneider, is een Amerikaanse gitarist uit New York. Hij werd in 1959 geboren en groeide op in Queens. Hij begon op zijn zevende met gitaar, geïnspireerd door folkzanger Phil Ochs, kreeg op zijn achtste zijn eerste serieuze gitaar met nylonsnaren en pas op zijn dertiende een elektrische. Op de middelbare school voor muziek en podiumkunsten raakte hij in klassieke gitaar geïnteresseerd, met Steve Howe en Robert Fripp als voorbeeld. Ook flamenco trok hem al vroeg.
Muziek en doorbraak
Hij is vooral bekend als gitarist en schrijfpartner van Billy Idol. Toen Idol na Generation X in 1981 naar New York kwam, bracht zijn manager hen samen. Met producer Keith Forsey vormden ze het trio dat de Billy Idol van de jaren tachtig bepaalde. Samen maakten ze Billy Idol in 1982, Rebel Yell in 1983 en Whiplash Smile in 1986, alle drie meervoudig platina. In 1988 gingen ze uit elkaar, in 2001 kwamen ze weer samen. Daarna volgden onder meer Devil's Playground in 2005 en Dream Into It in 2025. In 2026 werden ze samen opgenomen in de Rock and Roll Hall of Fame.
Invloed
Stevens maakte met Harold Faltermeyer het Top Gun Anthem voor de film Top Gun, waarvoor hij in 1987 een Grammy voor beste instrumentale popuitvoering kreeg. Hij speelde ook voor Michael Jackson, Ric Ocasek en Vince Neil, was medeoprichter van Bozzio Levin Stevens en speelde flamencogitaar op Pistolero van Juno Reactor. Zijn eigen albums zijn onder meer Atomic Playboys, Flamenco A Go-Go en Memory Crash.
Luisteren
Discografie
Studioalbums
- 1999Flamenco.A.Go.Go
- 2008Memory Crash
In School of Rock
- De Droomfabriek: Filmrol 5 Reader
Daarna schreef Faltermeyer de muziek voor Fletch (1985) en voor Top Gun (1986), waarvan de Top Gun Anthem met gitarist Steve Stevens een Grammy won.