2 talen
Barney Bigard
Uit HitStory, de popencyclopedie van School of Rock · Artiest
Barney Bigard, voluit Albany Leon Bigard, was een Amerikaanse jazzklarinettist, geboren in 1906 in New Orleans in een Creoolse familie. Zijn oom Emile was violist in de jazz. Hij studeerde klarinet bij Lorenzo Tio. Begin jaren twintig verhuisde hij naar Chicago, waar hij werkte met King Oliver en anderen. In die tijd speelde hij vaak tenorsaxofoon, ook op opnamen met klarinettist Johnny Dodds, en dat deed hij met veel lyriek, zoals in Olivers Someday Sweetheart.
Muziek en doorbraak
In december 1927 trad Bigard toe tot het orkest van Duke Ellington in New York. Hij speelde er tot 1942. Tot 1931 stonden ze vooral in de Cotton Club, daarna trokken ze meer dan tien jaar bijna zonder rust door het land. Bij Ellington was hij de vaste klarinetsolist en speelde hij in de sectie ook tenorsaxofoon. Hij staat als componist of medecomponist op meerdere nummers, waaronder Mood Indigo. In 1936 nam hij in Hollywood met zijn Jazzopaters de eerste versie van Caravan op, het nummer van Juan Tizol dat later door Ellington werd herschikt en intussen een van de meest gecoverde nummers ooit is. Na Ellington verhuisde hij naar Los Angeles, werkte voor filmstudio's, speelde mee in de film New Orleans uit 1947 met een band van Louis Armstrong, en werkte met Kid Ory en later met Armstrongs All Stars. Zijn autobiografie heet With Louis and the Duke. Hij overleed in 1980.
Invloed
Bigard laat horen hoe de klarinet in de New Orleansjazz kon omgaan met de swing van Ellington. Zijn vloeiende, warme toon werd een deel van het geluid van het orkest in de jaren dertig.
Luisteren
Discografie
Studioalbums
- 1962BBB & Co.
- 1968Bucket's Got a Hole in It
- 2011The Paris Session
In School of Rock
- After Hours: Sessie 1 Reader
Zijn orkest groeide, met spelers die jarenlang bleven: de baritonsaxofonist Harry Carney, de altsaxofonist Johnny Hodges, met zijn zoete, glijdende toon, en de klarinettist Barney Bigard uit New Orleans.
- Magazine: Het Cotton Club Magazine
In oktober 1930 volgde Mood Indigo, dat Ellington met klarinettist Barney Bigard schreef en waarin de blazers anders zijn gerangschikt dan je gewend bent: de trombone speelt aan de bovenkant van zijn bereik en de klarinet onderaan.