Een weekend in Frankrijk
Saturday Night Fever begon zonder de Bee Gees. De film uit 1977, over een jongen uit Brooklyn die zijn zaterdagavonden op de dansvloer doorbrengt, was een bescheiden productie van ongeveer 3,5 miljoen dollar. John Travolta vertelde later dat hij tijdens de opnames danste op Stevie Wonder en Boz Scaggs. Drie dansscènes werden gefilmd op nummers van Stevie Wonder, die later door opnames van de Bee Gees werden vervangen. Producent Robert Stigwood belde de Bee Gees, die in Noord-Frankrijk aan een eigen plaat werkten, met de vraag of ze liedjes hadden voor een filmpje met een lage begroting.
Ze hadden de tijd niet, en schreven de nummers toch. Volgens Robin Gibb gebeurde dat in ongeveer één weekend in het Château d'Hérouville bij Parijs. Stayin' Alive kwam uit die dagen. Robin Gibb zei later dat het over overleven in de straten van New York gaat. De film heette eerst Saturday Night. Toen de groep ook Night Fever had geschreven, vond ze die titel niet goed, en de film werd Saturday Night Fever.
Foto: hoesontwerp (zie bron) · afbeelding van Apple Music, getoond als citaat bij de besprekingHet soundtrackalbum verscheen op 15 november 1977, een maand voor de single. Het bleef vierentwintig weken aaneen op nummer één in de Verenigde Staten, van januari tot juli 1978, en stond 120 weken in de lijst. Vier liedjes van de plaat, drie van de Bee Gees en If I Can't Have You van Yvonne Elliman, haalden afzonderlijk nummer één. Het album werd met meer dan veertig miljoen exemplaren het best verkochte album ooit, tot Thriller van Michael Jackson het inhaalde. De single Stayin' Alive was eigenlijk niet gepland. Na de trailers van de film belden fans naar radiostations om het lied te vragen. In december kwam het uit, en begin februari 1978 stond het vier weken op nummer één.
Een clip voor de bioscoop
De platenmaatschappijen hadden gezien wat er kon. Voor Flashdance, in 1983, koos muziekbegeleider Phil Ramone de liedjes. Giorgio Moroder voegde nummers toe, onder andere Flashdance... What a Feeling, dat Irene Cara zong. Het lied kwam in maart uit, weken voor de film op 15 april, en stond zes weken op nummer één in de Verenigde Staten. Het soundtrackalbum volgde op 11 april.
Foto: De film kreeg slechte recensies maar werd een succes. Het album was binnen een paar dagen uitverkocht, en de platenmaatschappij moest bestellingen voor een half miljoen exemplaren afhandelen. Er werden clips gemaakt van scènes uit de film, en de volgende single, Maniac van Michael Sembello, kwam met zo'n clip regelmatig op MTV. Ook dat lied haalde nummer één. Voor de filmstudio's was dat een les. De zender was een gratis trailer geworden, en clips met filmbeelden werden een vast onderdeel van de promotie.
Flashdance... What a Feeling van Irene Cara. Het kwam weken voor de film in de winkel en haalde zes weken lang de top van de Amerikaanse lijst.
Footloose, uit februari 1984, deed hetzelfde. De muziek verscheen vóór de première. De makers vonden dat liedjes een sterkere reactie geven bij mensen die ze al kennen, en dat dit de film zou helpen. De clip van Kenny Loggins' titellied toont scènes uit de film, geen opnames van Loggins zelf. Het lied stond drie weken op nummer één, van 31 maart tot 14 april, en Let's Hear It for the Boy van Deniece Williams haalde de top ook. De film bracht 80 miljoen dollar op in Noord-Amerika.
Een lied voor het vliegdekschip
Bij Top Gun, in 1986, hadden de producenten Jerry Bruckheimer en Don Simpson en muziekbegeleider Michael Dilbeck meer dan driehonderd liedjes tot hun beschikking. Ze probeerden ze uit onder de eerste opnames op het vliegdekschip, en niets paste. Bruckheimer vroeg Giorgio Moroder om iets te schrijven. Moroder maakte met tekstschrijver Tom Whitlock Danger Zone. Toto zou het opnemen, maar de advocaten van de band en de producenten kwamen er niet uit. Uiteindelijk zong Kenny Loggins het.
Danger Zone van Kenny Loggins, het lied dat speciaal werd geschreven nadat niets anders onder de beelden paste.
Foto: hoesontwerp (zie bron) · afbeelding van Apple Music, getoond als citaat bij de besprekingHet album stond in de zomer en herfst van 1986 vijf weken, niet aaneen, op nummer één in de Verenigde Staten en werd het best verkochte soundtrackalbum van dat jaar. Het haalde negenvoudig platina. Take My Breath Away van Berlin won een Oscar en een Golden Globe voor Beste Originele Lied.
Take My Breath Away van Berlin, het lied dat een Oscar kreeg voor Beste Originele Lied.
Oude hits en nieuwe liedjes
Dirty Dancing, in 1987, liet zien dat de twee werelden konden samengaan. De film opent met Be My Baby van The Ronettes, hetzelfde lied waarmee Scorsese Mean Streets begon, en gebruikt platen uit de jaren vijftig en zestig, zoals Stay van Maurice Williams and the Zodiacs en Love Is Strange van Mickey & Sylvia. Daarnaast kwamen er nieuwe liedjes, zoals She's Like the Wind van hoofdrolspeler Patrick Swayze en (I've Had) The Time of My Life, gezongen door Bill Medley en Jennifer Warnes. Ook een eigen score van John Morris hoort erbij.
(I've Had) The Time of My Life, het nieuwe lied dat naast de oude platen van Dirty Dancing hoort.
Het album verscheen op 4 augustus 1987 bij RCA. Het stond achttien weken op nummer één in de Billboard 200 en werd veertienvoudig platina. Guinness World Records schreef in 2012 dat het wereldwijd zo'n 42 miljoen keer was verkocht. In maart 1988 volgde More Dirty Dancing.
Foto: hoesontwerp (zie bron) · afbeelding van Apple Music, getoond als citaat bij de besprekingEen soundtrack was een product geworden. Een film kon tegelijk een lied, een clip, een album en een dansmode verkopen. Dat lukte alleen als de liedjes goed waren, en als de rechten geregeld waren. Hoe dat werkt, staat verderop in dit nummer.
