SoR Magazine #6 · Needle Drops · Songtekstanalyse
Stuck in the Middle with You
Een vrolijk lied over een vervelend feest, en een scène waarin niemand lacht. Wat zegt het lied, en waarom werkt het onder de beelden van Reservoir Dogs?
← Vorig verhaal: Wie betaalt het lied?
Foto: hoesontwerp (zie bron) · afbeelding van Apple Music, getoond als citaat bij de besprekingHet lied
Zet het lied eerst zonder film op. Stuck in the Middle with You klinkt licht. Er zit een huppelend ritme in. Die toon is geen toeval. Gerry Rafferty en Joe Egan, twee Schotten van de band Stealers Wheel, schreven het in de stijl van Bob Dylan, bijna als parodie. Zo overtuigend dat luisteraars het lied jarenlang aan Dylan toeschreven.
De tekst is minder luchtig dan de muziek. Rafferty schreef over een feest van de muziekindustrie. De verteller zit klem tussen gasten die hij niet kan uitstaan, grappenmakers en clowns, en vooral mensen van de platenmaatschappijen en het gevolg dat om hen heen draait. Hij is nerveus en wil zijn gezicht redden. Het is een beschrijving van iemand die niet weg kan, verpakt in een melodie waar je op zou willen meezingen.
Foto: hoesontwerp (zie bron) · afbeelding van Apple Music, getoond als citaat bij de bespreking
De single kwam in 1973 uit en verkocht meer dan een miljoen exemplaren. De band speelde het op 18 mei 1973 bij Top of the Pops, het Britse televisieprogramma. Producers van de plaat waren Jerry Leiber en Mike Stoller, die ook liedjes voor Elvis Presley schreven.
De scène
Bijna twintig jaar later koos Quentin Tarantino het lied voor Reservoir Dogs. Een groep dieven heeft een juwelenroof gepleegd die mis is gegaan. In een pakhuis houden ze een gevangen agent vast, Marvin Nash. Als de anderen weg zijn, blijft Mr. Blonde, gespeeld door Michael Madsen, met hem achter. Op de radio, K-Billy's Super Sounds of the Seventies, begint het lied. Blonde danst en zingt mee. Hij snijdt Nash met een scheermes in het gezicht en snijdt zijn oor af, terwijl het lied speelt. Als hij hem in brand wil steken, schiet Mr. Orange hem neer.
Tarantino zei dat hij de muziek als tegenstelling zag voor het geweld. Het lied klinkt vrolijk, de beelden zijn dat niet. Dat contrast is bedoeld. Je hoort de maat meetikken terwijl het mis gaat. Bij het moment van het oor draait de camera weg naar een deuropening, en blijft het lied klinken. Je ziet het niet, maar het geluid blijft.
De acteurs ontdekten dat zelf. Tarantino vertelde dat hij tijdens de auditie vroeg om de scène te spelen op dit lied, maar dat de acteurs ook iets anders mochten kiezen. Bijna iedereen kwam met dit lied. De eerste keer dat iemand het zo deed, was het volgens hem alsof hij de film zag. Madsen had zelf moeite met de scène, en acteur Kirk Baltz improviseerde de smeekbede dat hij een klein kind thuis had. Tijdens een vertoning op het festival van Sitges liepen vijftien mensen weg, onder wie regisseur Wes Craven en grimeur Rick Baker. Baker zei later dat Tarantino dat als compliment moest zien.
Waarom het werkt
Het eerste is dat het lied in de scène hoort. Het komt uit de radio in het pakhuis. De film speelt in een weekend, en K-Billy is de zender van dat weekend. Dj Steven Wright praat er in zijn droge toon tussendoor. Het lied is dus niet over de scène gelegd. Het hoort bij de plek.
Het tweede is wat het lied zegt. Je kunt het zo lezen: een feest waar je niet weg kunt, tussen mensen die je niet kiest. Nash zit gebonden aan een stoel, tussen mensen die hij niet kiest. Het lied beschrijft dat gevoel in lichte vorm, de scène in zijn zwaarste. Dit is een lezing, geen uitspraak van Tarantino.
Het derde is dat het lied sindsdien ook elders klinkt. Het is het themalied van de Netflix-serie Grace and Frankie, in de versie van Grace Potter, en het stond in 2020 in een reclame van IBM. De tekst en de melodie zijn hetzelfde gebleven. Wat het lied voor een luisteraar betekent, hangt nu af van de beelden die erbij horen.
