Moderne klassieke muziek
Uit HitStory, de popencyclopedie van School of Rock · Genre
Moderne klassieke muziek is de kunstmuziek van de twintigste eeuw en daarna, nadat componisten de vaste toonsoort van de negentiende eeuw loslieten. Igor Stravinsky schokte het Parijse publiek in 1913 met Le sacre du printemps, Arnold Schönberg schreef muziek zonder grondtoon, en Béla Bartók haalde ritmes uit volksmuziek.
Na de Tweede Wereldoorlog gingen componisten als Olivier Messiaen en Pierre Boulez ritmes en toonhoogtes tot in detail vastleggen. Als reactie ontstond in de jaren zestig de minimal music van Steve Reich en Philip Glass, met korte patronen die langzaam verschuiven. Arvo Pärt zocht met zijn tintinnabuli-stijl stilte en eenvoud.
De term dekt daardoor stijlen die elkaar tegenspreken, met als gemeenschappelijk kenmerk dat ze de lijn van de klassieke traditie niet meer als vanzelfsprekend gebruiken.