2 talen
Walter Page
Uit HitStory, de popencyclopedie van School of Rock · Artiest
Walter Page werd in 1900 geboren in Gallatin, Missouri, en groeide op in Kansas City. Op de Lincoln High School leerde hij van de oud-militaire bandleider Major N. Clark Smith de contrabas, na eerst in blaasorkesten basdrum en bashoorn te hebben gespeeld. Hij studeerde aan de universiteit van Kansas en speelde tussen 1918 en 1923 tuba, bassaxofoon en contrabas bij het orkest van Bennie Moten. In 1925 vormde hij Walter Page and the Blue Devils, een territory band uit het gebied rond Oklahoma City en Wichita, waarin onder anderen Count Basie, Jimmy Rushing en Lester Young speelden.
Muziek en doorbraak
Page trok vooral aandacht met zijn bas. Hij wordt gezien als een van de eersten die vier tellen per maat speelden en als belangrijkste verspreider van de walking bass, in plaats van de oudere tweeslagstijl uit New Orleans. Zijn klank was zo stevig dat Eddie Durham zei dat hij als een huis met een noot was. In het orkest van Count Basie speelde hij van 1935 tot 1942 en opnieuw van 1946 tot 1949. Samen met pianist Basie, drummer Jo Jones en gitarist Freddie Green vormde hij de All-American Rhythm Section, de ritmesectie die het Basie-geluid bepaalde. Hij liet de ruimte aan de solisten en speelde een rechte lijn.
Invloed
Page speelde ook baritonsaxofoon en tuba, en nam met de Kansas City Six een van de eerste jazzsolo's op contrabas op, Pagin' the Devil. Later werkte hij als freelancer met onder anderen Buck Clayton, Roy Eldridge en Eddie Condon. Hij overleed in 1957 in New York aan een longontsteking. Door zijn vroege dood blijft hij minder bekend dan zijn invloed rechtvaardigt, want zijn lopende bas werd het voorbeeld voor latere jazzbassisten.
Luisteren
In School of Rock
- After Hours: Sessie 1 Reader
Rond 1929 en 1930 haalde hij musici over van een ander orkest, de Blue Devils van bassist Walter Page, onder wie een pianist uit New Jersey die in Kansas City was blijven hangen: William 'Count' Basie.