2 talen
Pop Will Eat Itself
Uit HitStory, de popencyclopedie van School of Rock · Artiest
Pop Will Eat Itself, kortweg PWEI, is een Engelse alternatieve rockband, opgericht in 1986 in Stourbridge in de West Midlands, met leden uit Birmingham, Coventry en de Black Country. De naam komt uit een stuk van David Quantick in het blad NME. Een eerdere versie van de groep heette From Eden en had Clint Mansell als lid. Graham Crabb, Adam Mole, Mansell en Richard March vormden de kern. Hun eerste single, Poppies Say Grrr!, werd in 1986 verkocht in een bruine papieren zak en was Single of the Week bij NME.
Muziek en doorbraak
In het begin werden ze gerekend tot de grebo, maar al snel kwamen er samples, hiphop en industriële rock in hun muziek. Ze luisterden naar Run-DMC, Public Enemy en de Beastie Boys, en naar sampleplaten van The KLF en Bomb the Bass. Bij RCA verschenen drie albums, waaronder This Is the Day...This Is the Hour...This Is This! en Cure for Sanity, opgenomen met producer Flood. Hits waren Can U Dig It? en Wise Up! Sucker. Hun grootste single was in 1993 Get the Girl! Kill the Baddies!, een top tien-hit in het Verenigd Koninkrijk. In 1992 verscheen The Looks or the Lifestyle? met drummer John Townshend.
Invloed
De groep werd politieker met Ich Bin Ein Auslander, samen met Fun-Da-Mental en met antinazistische teksten. In 1996 viel ze uiteen. Mansell werd later filmcomponist, onder meer voor Requiem for a Dream en Black Swan. Zo laat PWEI zien hoe punkattitude, hiphop en samplers in de jaren tachtig en negentig tot één geluid samenkwamen.
Luisteren
Discografie
Studioalbums
- 1987Box Frenzy
- 1989This Is the Day… This Is the Hour… This Is This!
- 1990Cure for Sanity
- 1992The Looks or the Lifestyle
- 1994Dos Dedos Mis Amigos
- 2011New Noise Designed by a Sadist
- 2013A Lick of the Old Cassette Box
- 2015Anti-Nasty League
- 2025Delete Everything
In School of Rock
- De Droomfabriek: Filmrol 5 Reader
Clint Mansell, eerder zanger van de Britse band Pop Will Eat Itself, schreef voor Requiem for a Dream (2000) van Darren Aronofsky een kort strijkersmotief dat het Kronos Quartet steeds opnieuw speelt, telkens dringender, terwijl de personages verder wegzakken in hun verslaving.