2 talen
Plas Johnson
Uit HitStory, de popencyclopedie van School of Rock · Artiest
Plas Johnson (1931 tot 2026) was een Amerikaanse tenorsaxofonist in de soul-jazz en de hardbop, geboren in Donaldsonville, Louisiana. Hij zong eerst in de familiegroep tot zijn vader, ook saxofonist, hem een sopraansaxofoon kocht. Hij was grotendeels zelf geleerd en ging al snel alt- en later tenorsaxofoon spelen. Eind jaren veertig nam hij met zijn broer, pianist Ray, in New Orleans op als de Johnson Brothers. In 1951 toerde hij voor het eerst met R&B-zanger Charles Brown. Na zijn diensttijd in het leger tijdens de Koreaanse Oorlog verhuisde hij in 1954 met zijn broer naar Los Angeles.
Muziek en doorbraak
Daar werd hij sessiemuzikant, onder meer voor B.B. King en Johnny Otis. Halverwege de jaren vijftig kwam hij via Johnny Otis bij Capitol Records terecht. Bijna twintig jaar lang was hij een toonaangevende studiomuzikant, met gemiddeld twee sessies per dag. Hij speelde op platen van Peggy Lee, Nat King Cole en Frank Sinatra, op rock-'n-rollsingles van Duane Eddy en Ricky Nelson, op veel opnamen van de Beach Boys en voor groepen die alleen in de studio bestonden, zoals B. Bumble and the Stingers en The Marketts. Hij is te zien in de documentaire The Wrecking Crew uit 2008.
Invloed
Zijn bekendste prestatie is de tenorsaxofoonsolo in The Pink Panther Theme van Henry Mancini, opgenomen in 1963. Anders dan veel studiomusici werd hij bij naam bekend. Daarmee is hij een voorbeeld van hoe een sessiemuzikant het geluid van een tijdperk vormt, zonder altijd op de hoes te staan.
Luisteren
Discografie
Studioalbums
- 1959Mood for the Blues
- 1959This Must Be The Plas
- 1976The Blues
- 1993The Blues
- 1995Positively
- 1999Evening Delight
- 1999This Must Be The Plas
- 2001Keep That Groove Going!
- 2007Hot, Blue, and Saxy
- ?On the Trail!
In School of Rock
- De Droomfabriek: Filmrol 4 Reader
De tenorsaxofoon van Plas Johnson speelt de melodie op zijn tenen.
Genoemd in andere artikelen
- Popjazz, lounge & crime-tv (Mancini-school) Genre
Daarna maakte Mancini de lichte, elegante jazz van Breakfast at Tiffany's (1961), met het lied ‘Moon River’, en van The Pink Panther (1963), met de sluipende tenorsaxofoon van Plas Johnson.