Ed Blackwell

Uit HitStory, de popencyclopedie van School of Rock · Artiest

Ed Blackwell was een Amerikaanse jazzdrummer, in 1929 geboren in New Orleans. Hij groeide op in een gezin met veel muzikale tradities en met connecties in de platenwereld van de stad. Hij leerde noten lezen en de basis van het drummen bij Wilbur Hogan, speelde in de drumband van zijn school en begon pas op zijn negentiende op een drumstel, toen hij zijn eerste betaalde optreden kreeg. In 1949 speelde hij in de Jonson Brothers Band, met jump blues, rhythm and blues en shuffle. In 1951 trok hij naar Los Angeles, waar hij Ornette Coleman leerde kennen.

Muziek en doorbraak

Zijn vroege stijl kwam uit de second line-ritmes van New Orleans en uit de bebop van Kenny Clarke en Max Roach. Rond 1960 werd hij lid van het kwartet van Ornette Coleman, nadat hij tijdens een verblijf in het Five Spot Café in New York de plaats van Billy Higgins innam. Dat was de periode van de free jazz waarmee hij het meest wordt verbonden. Later speelde hij in de groep Old and New Dreams, naar wie het album uit 1979 is genoemd, en maakte hij eigen platen, zoals Tune In uit 1969 en El Corazón uit 1982. Ook Transit uit 1987 en Crystal Fire uit 1992 horen daarbij. Hij overleed in 1992.

Invloed

Ook in de vrije jazz bleef Blackwell gestructureerd spelen. Hij gebruikte terugkerende motieven, waardoor zijn drummen bijna liedachtig klinkt. Hij bracht zo de ritmes van New Orleans in de avant-garde, en liet horen dat vrije jazz en traditie niet los van elkaar staan.

Luisteren

Discografie

Studioalbums

• 1969Tune In
• 1979Old and New Dreams
• 1982El Corazón
• 1987Transit
• 1992Crystal Fire

In School of Rock

• After Hours: Sessie 3 ReaderIn Los Angeles vond hij toch medestanders: trompettist Don Cherry, bassist Charlie Haden en de drummers Billy Higgins en Ed Blackwell.