Bratmobile

Uit HitStory, de popencyclopedie van School of Rock · Artiest

Bratmobile is een Amerikaanse punkband uit Olympia, in de staat Washington, en een van de eerste riot grrrl-bands. Allison Wolfe en Molly Neuman leerden elkaar in 1989 kennen als buren in een studentenhuis in Oregon. Beiden kwamen uit een activistisch gezin. Ze volgden samen colleges vrouwenstudies, gingen in het weekend naar Olympia en maakten het feministische fanzine Girl Germs. Muzikant Calvin Johnson vroeg hen op Valentijnsdag 1991 op te treden naast Bikini Kill. Ze speelden nog geen instrumenten, maar hadden wel liedjes. Een muzikant raadde hen aan naar de Ramones te luisteren. Wolfe deed juist het omgekeerde, zodat ze anders zouden klinken dan de jongensbands.

Muziek en doorbraak

Kort daarna kwam gitariste Erin Smith erbij en werd de band een trio: Wolfe zong, Neuman drumde en Smith speelde gitaar. In 1991 speelden ze op de International Pop Underground Convention in Olympia, een belangrijk moment voor de beweging. Hun muziek is kaal en direct, met invloeden uit pop, surfmuziek en garagerock: korte nummers, een eenvoudige gitaar, stevige drums en spottende, uitdagende zang. In 1993 verscheen het album Pottymouth op het label Kill Rock Stars.

Invloed

De media-aandacht voor riot grrrl zette de band onder druk. In 1994 viel Bratmobile tijdens een chaotisch optreden in New York op het podium uit elkaar. In 1999 kwamen ze weer samen en maakten ze nog Ladies, Women and Girls (2000) en Girls Get Busy (2002). Net als Bikini Kill liet Bratmobile zien dat meisjes in de punk hun eigen plek konden opeisen.

Luisteren

• 
  Cherry Bomb · Bratmobile, 1993
  Apple Music ↗

Discografie

Studioalbums

• 1993Pottymouth
• 2000Ladies, Women and Girls
• 2002Girls Get Busy

In School of Rock

• Mixtape 10: Vrouwen in de popmuziek ReaderBands als Bikini Kill, met zangeres Kathleen Hanna, en Bratmobile vonden dat de punkscene net zo'n mannenwereld was geworden als de rest van de muziekindustrie.

Genoemd in andere artikelen

• Riot grrrl GenreBands als Bikini Kill en Bratmobile vonden de punkscene een mannenwereld; zangeres Kathleen Hanna riep 'girls to the front'.