2 talen
Sleater-Kinney
Uit HitStory, de popencyclopedie van School of Rock · Artiest
Sleater-Kinney is een Amerikaanse rockband uit Olympia, Washington, in 1994 opgericht door Corin Tucker en Carrie Brownstein. De naam komt van Sleater Kinney Road in Lacey, waar het bord van afrit 108 aan de snelweg staat, vlak bij een van hun eerste oefenruimtes. Tucker zat eerder in de riot grrrl-band Heavens to Betsy. Het debuutalbum, Sleater-Kinney, kwam in het voorjaar van 1995 uit, nadat ze het in Australië in één nacht hadden opgenomen. Drummer Janet Weiss maakte de groep later tot trio. Zij vertrok in 2019.
Muziek en doorbraak
De doorbraak kwam met Call the Doctor in 1996 en vooral Dig Me Out uit 1997, geproduceerd door John Goodmanson in Seattle en beïnvloed door klassieke rock-'n-roll. Daarna volgden The Hot Rock, All Hands on the Bad One en One Beat. Vanaf 2003 speelde de band als voorprogramma van Pearl Jam in grote zalen, wat meewerkte aan het dichte, zwaar vervormde geluid van The Woods uit 2005. In 2006 gingen ze uit elkaar, en na een pauze, waarin Brownstein onder meer Portlandia maakte, kwamen ze in 2014 terug met No Cities to Love. Daarna volgden The Center Won't Hold, Path of Wellness en Little Rope.
Invloed
De muziek is rauw en melodieus, met twee ineengrijpende gitaren en de krachtige, schreeuwende zang van Tucker en Brownstein, die elkaar afwisselen. De teksten zijn feministisch en politiek. Critici als Greil Marcus noemden hen de beste rockband van Amerika, en zo werd de groep een hoeksteen van de Amerikaanse indierock.
Luisteren
Dig Me Out · Sleater-Kinney, 1997Apple Music ↗
Discografie
Studioalbums
- 1995Sleater-Kinney
- 1996Call the Doctor
- 1997Dig Me Out
- 1999The Hot Rock
- 2000All Hands on the Bad One
- 2002One Beat
- 2005The Woods
- 2015No Cities to Love
- 2019The Center Won’t Hold
- 2021Path of Wellness
- 2022Dig Me In: A Dig Me Out Covers Album
- 2024Little Rope
