Manfred Mann

Uit HitStory, de popencyclopedie van School of Rock · Artiest

Manfred Mann was een Britse band die in 1962 in Londen begon en naar de toetsenist Manfred Mann werd genoemd. De groep begon als de Mann-Hugg Blues Brothers, met Mann en drummer Mike Hugg, die allebei uit de jazz kwamen en de Londense bluesgolf kenden. In 1963 was de bezetting vast, met Mike Vickers, bassist Dave Richmond en zanger en mondharmonicaspeler Paul Jones. Vanaf 1963 nam de groep op voor His Master's Voice. De eerste singles haalden de hitlijst niet.

Muziek en doorbraak

De doorbraak kwam in 1964 met 5-4-3-2-1, de tune van het televisieprogramma Ready Steady Go!. Datzelfde jaar had de band een nummer één in Engeland en de Verenigde Staten met Do Wah Diddy Diddy. Pretty Flamingo in 1966 en Mighty Quinn in 1968 werden opnieuw nummer één in Engeland. Paul Jones zong tot 1966, daarna Mike d'Abo. Andere leden waren Tom McGuinness, Jack Bruce en Klaus Voormann. Albums als The Five Faces of Manfred Mann en Mann Made uit 1964 en 1965 tonen de groep in haar rhythm-and-blues tijd. In 1969 ging de band uit elkaar. Mann vormde daarna Manfred Mann Chapter Three en in 1971 Manfred Mann's Earth Band.

Invloed

De groep mengde jazztechniek met pop, met solo's op houtblazers, vibrafoon en mondharmonica. Daarmee was Manfred Mann een belangrijke naam in Swinging London.

Luisteren

Discografie

Studioalbums

• 1964The Five Faces of Manfred Mann
• 1964The Manfred Mann Album
• 1965Mann Made
• 1965My Little Red Book of Winners!
• 1966As Is
• 1966Pretty Flamingo
• 1968Mighty Garvey!
• 1968Up the Junction (soundtrack)