Nicholas Payton
Uit HitStory, de popencyclopedie van School of Rock · Artiest
Nicholas Payton werd in 1973 geboren in New Orleans, als zoon van de bassist Walter Payton. Hij begon op zijn vierde met trompet. Als negenjarige speelde hij al mee met de Young Tuxedo Brass Band, en op zijn tiende zat hij in een brassband. Gitarist Danny Barker gaf hem zijn eerste vaste optreden, in een club aan Bourbon Street. Daarna studeerde hij in New Orleans en toerde hij met pianist Marcus Roberts en drummer Elvin Jones.
Muziek en doorbraak
In 1995 verscheen zijn eerste album, From This Moment, bij Verve. Voor zijn spel op een album met de veteraan Doc Cheatham kreeg hij in 1997 een Grammy. Payton's Place (1998) is een kwintetplaat met vooral eigen stukken, waaronder Zigaboogaloo, Back to the Source en Time Traveling. Gasten waren onder anderen de trompettisten Wynton Marsalis en Roy Hargrove. Payton liet horen dat de traditie van New Orleans en moderne jazz goed samengaan.
Invloed
Later ging hij breder. Op Sonic Trance (2003) gebruikte hij elektronische klanken, en op Bitches (2011) speelde hij alle instrumenten zelf en zong hij. Hij was medeoprichter van het SFJAZZ Collective en schreef een orkestwerk, The Black American Symphony. Payton schrijft ook veel over muziek, ras en politiek, en zijn uitspraken leidden meermaals tot ophef.
Luisteren
Zigaboogaloo · Nicholas Payton, 1998
Back to the Source · Nicholas Payton, 1998
Time Traveling · Nicholas Payton, 1998
